change. warszawa, POLAND
for EPAF 2010 October 7th-9th 2010
change.
Photo by Agnieszka Skrzypek
Podstawą projektów Nelsona jest mapa miasta, na którą artysta nakłada słowo – czasownik – wpisując jego litery w strukturę mapy. Poszczególne ulice w centrum utworzyły słowo CHANGE. Artysta spacerował po nich i robił zdjęcia Warszawy – fotografował falujący tłum. Aparat trzymał przy sercu i przyjął metodę fotografowania co 16 kroków. W efekcie powstała luźna fotograficzna impresja. W sali Laboratorium Eric Scott Nelson zaaranżował instalację multimedialną z dwoma ekranami – ekran na ścianie przykrywały płachty cienkiego papieru podwieszone obok siebie na sznurku. Na papierowym ekranie wyświetlały się fotografie miasta oraz obraz mapy z wpisanym w nią słowem CHANGE. Nelson podchodził do efemerycznego, papierowego ekranu i odgryzał skrawki papieru które następnie wypluwał na stół. Na stole pojawiało się coraz więcej papierowych zbitków. Tymczasem pierwszy ekran przestawał istnieć, tworzyły się dziury, które na drugim obrazie ujawniały fotografie z projektora. Znikający obraz ponownie materializował się we fragmentach na dużym białym ekranie na ścianie. Kiedy projekcja dobiegła końca artysta rozpoczął swój performance-spektakl. Zaczął animować kulkami papieru, które od tej chwili stały się reprezentacji ludzi przemieszczających się na ulicy. Postawił koło nich cegły, które określił jako budynki. Stworzona przez niego historia była prześmiewczym obrazem ludzi w mieście – którzy odbywają swój codzienny rytuał kawiarniano-zakupowo-spacerowy a następnie rozpoczynają wielką zabawę i grę z przestrzenią. Służyły do tego kolorowe tubki farb, które pokryły cegły i kulki. Artysta przeniósł komiksową sytuację na realny grunt, postulując wśród publiczności radosną nieskrępowaną zabawę.
written by Marta Ryczkowska
His projects use the idea of a city map on which the artist marks a word – a verb – placing particular letters within its structure. Particular streets in the centre were arranged into the word CHANGE. The artist was walking down the streets taking photos of Warsaw – he was taking pictures of the fluctuating crowd. He held his camera close to his heart and took pictures every 16 steps. In the end, he managed to create a loose photographic impression. In a room of Laboratorium gallery, Eric Scott Nelson arranged a multimedia installation with two screens; one screen placed on the wall was covered with thin sheets of paper suspended on a string next to each other. On the screen made of paper, photographs of the city and a map with the word CHANGE were displayed. Nelson was coming up to the frail paper screen and he was biting off small bits of paper which he subsequently spat out onto the table. The table was gradually covered with the increasing number of balls. And the first screen was fading away, holes were created which revealed photos from the projector on the other screen. Disappearing image was again materialized in pieces on a large white screen on the wall. When the screening was over, the artist proceeded with his performance. He began moving paper balls which from that moment on represented people moving in the street. He put some bricks next to them which he referred to as buildings. The story he made up was a mocking picture of people in a city who follow their everyday café-shopping-walking celebrations and later start having great fun and playing with space. This was done with the help of colourful paints which covered the bricks and the balls. The artist moved a comic situation onto a real ground, calling the audience for letting go and having great fun.
translated by Anna Jaśko
Performance Artists' Debut:
They Are Fucking Nuts.
Photo by Agnieszka Skrzypek
Poprzedniego dnia artysta zrealizował niezwykle rozbudowaną, multimedialną akcję. Dzisiejszy performance dla odmiany opierał się na dość prostym koncepcie, zaplecze techniczne tworzyła kamera i projektor. Nelson zapowiedział, że dziś on pozostanie bierny zaś akcję wykona dziesięcioro debiutujących artystów w parach. Były nimi kasztany zebrane przez artystę w parku. Każda para ogrywała swój mikroperformance w dłoniach artysty - Nelson poruszał nimi, wydawał chrapliwe, piskliwe dźwięki, szemrzenie, delikatnie pocierał jeden o drugi. Kamera rejestrowała dłonie artysty i kasztany, obraz pojawiał się na dużej ścianie. Po odegraniu performances artysta poprosił o pytania do artystów, które były przyczynkiem do dalszych improwizacji i zabawnych skojarzeń. Działanie artysty stanowiło rodzaj warsztatu wyobraźni dla dorosłych, próbę pobudzenia do zabawy, do przypomnienia sobie własnej dziecięcej, nieskrępowanej kreatywności.
written by Marta Ryczkowska
A day before, the artist managed to present a highly developed, multimedia performance. Today’s performance on the other hand, used quite a simple idea; a video camera and a film projector served as technical background. Nelson announced that today he will remain passive and the performance will be carried out by ten artists performing in pairs, making their artistic debuts. Chestnuts collected by the artist in the park were the performers. Each pair was presenting their micro-performance in the hands of the artist – Nelson was moving them in different directions, he was producing hoarse, shrill, rustling sounds, he was gently rubbing one chestnut against the other. The camera recorded palms of the artist and the chestnuts, the image was displayed on a big wall. After finishing the performance, the artist encouraged the audience to ask artists different questions, which triggered further improvisation and amusing associations. What the artist did was a kind of training for imagination of adults, an attempt to induce audience into having fun, to remind ourselves about our own unhampered imagination of a chid which is still in us.
translated by Anna Jaśko
